اختراع زیپ

 

 

داستان زیپ از سال 1980شروع شد که در آن زمان برای بستن کفش ها ی ساق بلند مجبور به استفاده از قلاب، سگک و صبر فراوان برای باز بسته کردنشان نیاز بود.

در آن دوره مردی به نام «واتيكام جادسن» زندگی می کرد. از قضا جادسن مرد اصلا  صبوری نبود و پوشيدن كفش هایش گاهی پانزده دقيقه وقتش را  مي گرفت، و این موضوع اصلاً با خلق و خوي او جور در نمي آمد.

جادسن براي يافتن بند كفش بهتري دست به كار شد و بالاخره به چيزي رسيد كه خودش ان را «باز و بسته كن قلاب شونده كفش» ناميد. اين وسيله كه در سال ۱۸۹۳ ابداع شد، متشكل از دو زنجير نازك فلزي بود كه با كشيدن يك سگك ما بين آن ها در هم قلاب مي شد.

اشكال اختراع جادسن اين بود كه خوب كار نمي كرد و بیشتر مواقع  خود به خود گير مي كرد، يا باز مي شد، يا جمع مي شد. و این سبب شد که این اختراع زیاد مورد استقبال قرار نگیرد.
جادسن دلسرد شد، اما دست برنداشت. او اعتقاد راسخ داشت كه سرانجام اختراعش چيزي بسيار با ارزش از كار درخواهد آمد.

در سال ۱۸۹۶ جادسن با شخص ديگري به نام سرهنگ «لويس واكر» همكاري كرد و همين واكر بود كه فكر استفاده از اين نوع بند در انواع و اقسام چيزها ـ نه تنها در كفش ـ به خاطرش رسيد.

تا سال ۱۹۱۰ جادسن بند تازه اصلاح شده اي طرح كرد كه سي ـ كوريتي نام داشت و به بهاي ۳۵ سنت فروخته مي شد.. اين سي ـ كوريتي به درد كفش نمي خورد، بلكه در شلوار آقايان و دامن خانم ها كار گذاشته مي شد.

با گذشت سال ها، اختراع جادسن به تدريج مورد استقبال قرار گرفت. براي استفاده از اين وسيله، همواره كاربردهاي تازه اي پيدا مي شد. تنها چيزي كه اين اختراع كم داشت، اسمي خوب و همه پسند بود.

از قضا روزي تاجري به ديدن كارخانه جادسن رفت. جادسن به او نشان داد كه وسيله اختراعش چگونه كار مي كند. تاجر با استفاده از يكي از تكيه كلام هاي همگاني آن دوره گفت: ((خداي من، اينكه زيپر است))!
از آن روز به بعد اختراع كوچك جادسن صاحب نام شد و اين نام همان است كه خوب مي دانيد، ((زيپ!))